--> - مىگرديد ، تا آن كه در صحراى كربلا عبور كرد . چون داخل آن صحرا گرديد ، أفواج حزن واندوه رو به أو آورد . چون به مقتل حسين رسيد ، پايش به سنگى برآمد وخون از قدم‌هايش جارى گرديد . پس سر به سوى آسمان بلند كرد وگفت : « پروردگارا ! در جميع زمين گرديدم . اندوه والمى كه در اين زمين به من رسيد ، در هيچ زمينى نديدم . » حق‌تعالى به أو وحىكرد كه : « در اين زمين ، برگزيدهء من حسين ، شهيد خواهد شد . خواستم كه تو در اذيت واندوه أو شريك باشى وخون تو بر اين زمين ريخته شود ، چنانچه خون أو در اين زمين ريخته خواهد شد . » آدم گفت : « پروردگارا ! أو كيست ؟ آيا پيغمبر توست ؟ » حق تعالى وحى كرد كه : « پيغمبر من نيست ، وليكن فرزند زادهء پيغمبر من است وبرگزيدهء من است . » آدم گفت : « پروردگارا ! كشندهء أو كيست ؟ » حق تعالى به أو وحى كرد : « كشندهء أو يزيد است كه أهل آسمان‌ها وزمين اورا لعنت مىكنند . » پس آدم مكرر اورا لعنت كرد واز آن زمين بيرون رفت . مجلسي ، جلاء العيون ، / 548 در بعضي مؤلفات أصحاب مرسلا رسيده كه چون آدم صفى هبوط يافت ودر زمين حوا را نديد ، در طلب أو به طي مراحل پرداخت . چون عبورش به زمين كربلا افتاد ، بي آن كه خطبى حادث شود وحادثه‌اى فرا رسد ، به اندوهى بزرگ درافتاد ، وسينه اش تنگى گرفت ولغزشى در وى پديد شد وخون از پاى أو بر دميد . آدم سر به سوى آسمان كرد . وقال : « إلهي ! هل حدث منِّي ذنب آخر فعاقبتني به ، فإنِّي طفت جميع الأرض وما أصابني سوء مثل ما أصابني في هذه الأرض » . عرض كرد : « اى پروردگار من ! آيا مرتكب گناهى ديگر شده أم ، واينك مرا كيفر خواهى كرد ؟ زيرا كه من تمام ارض را طواف كردم ، وبه چنين حادثه اى گرفتار نشدم . » پس خداى بدو وحى فرستاد : « يا آدم ! ما حدث منك ذنب ، ولكن يُقتل في هذه الأرض ولدك الحسين ظلماً ، فسال دمك موافقة لدمه » . يعنى : « اى آدم ! جرم وجريرتي به تازه از تو باديده نشده ، بلكه فرزند تو حسين در اين ارض كشته مىشود وأو مظلوم خواهد بود . اينك خون تو به موافقت خون أو سيلان يافت . » عرض كرد : « حسين پيغمبرى است ؟ » خطاب آمد كه : « پيغمبر نيست ، لكن فرزند پيغمبر ، محمد بن عبداللَّه است . » عرض كرد : « قاتل كيست ؟ » خطاب آمد : « يزيد كه ملعون أهل آسمان‌ها وزمين‌هاست . » آدم روى با جبرئيل آورد كه : « رأى چيست ؟ » گفت : « اورا لعن كن . » پس آدم چهار كرّت اورا لعن كرد وراه پيش داشت ، ودر جبل عرفات حوا را بيافت . سپهر ، ناسخ التواريخ سيدالشهدا عليه السلام ، 1 / 270 - 271